سنسورهای اعلام حریق به طور کلی به چند نوع دسته‌بندی می‌شوند که کاربرد و نصب هرکدام متفاوت می‌باشد:

1. سنسورهای یونیزاسیون

این سنسورها می‌توانند بسیار سریع، ذرات کوچک دود تولید شده به واسطه حریق را کشف و اعلام نمایند. سنسورهای یونیزاسیون نبایستی در محل‌هایی از جمله آشپزخانه و راهروها نصب شوند زیرا به دلیل حساسیت بالا با آلارم کاذب مواجه خواهیم شد. با توجه به وجود مواد رادیواکیتو در این سنسورها، استفاده از آن توصیه نمی‌شود و اکثر کمپانی‌های سازنده تولید آن را متوقف کرده‌اند.

2. سنسورهای دودی اپتیکال (نوری)

این سنسورها برای تشخیص ذره‌های بزرگتری از دود ناشی از حریق‌های کندسوز کاربرد دارند. سنسورهای اپتیکال(نوری) دودی در محیط‌های عمومی قابل نصب می‌باشند و نبایستی در محیط‌هایی که بخار با تهویه ضعیف نظیر حمام و … استفاده شوند زیرا دچار آلارم کاذب خواهند بود.

مناطق قابل استفاده از سنسور دودی
مناطق قابل استفاده از سنسور دودی در یک ساختمان

3. سنسورهای حرارتی

این سنسورها نسبت به دما و افزایش دما حساس بوده و بهترین گزینه برای نصب در آشپزخانه، پارکینگ و سقف‌های زیر شیروانی خواهند بود. لازم به ذکر است که این سنسورها در برابر سیگار حساس نمی‌باشند.

مناطق قابل استفاده از سنسور حراتی
مناطق قابل استفاده از سنسور حرارتی در یک ساختمان

4. سنسورهای مولتی (ترکیبی)

این نوع از سنسورها از ترکیب دو سنسور اپتکال دودی و حرارتی به صورت مجزا ساخته شده‌اند. این نوع سنسور برای تشخیص دود و حرارت است که نسبت به سنسورهای تکی بهینه‌‌ و پرکاربردتر می‌باشند و استفاده از آن برای کاهش آلارم‌های کاذب پیشنهاد می‌شود و نصب این نوع سنسورها در تمامی فضاها به جز آشپزخانه پیشنهاد می‌گردد.

براساس استاندارد طراحی  BS 5839-6:2019، به منظور نصب سنسورهای دودی و حرارتی نکات زیر توصیه می‌شود:

تا جایی که ممکن است سنسور در مرکز اتاق بر روی سقف نصب شود

30 سانتی متر از منابع نور فاصله داشته باشد به شرطی که در مسیر جریان هوا قرار داشته باشد و در فضای مرده قرار نداشته باشد.

جانمایی در فضای پر ریسک اتاق

در سقف‌های شیب دار اطمینان حاصل کنید که سنسورهای دودی حداکثر 60 سانتی‌متر و در دتکتورهای حرارتی 15 سانتی‌متر به صورت عمودی از بالاترین نقطه سقف فاصله داشته باشد.

این مقاله در حال تکمیل می‌باشد…

این مقاله برگرفته از این وب سایت می‌باشد.